Hallo wereld!

Vrijdagmorgen 21 september 6uur ...
Oepsie, wat voel ik?? Een accidentje??
Oh oh ... mijn water is aan het breken!
Gedoucht, ontbeten en een goed uurtje later staan we in de materniteit.
Aan de monitor gelegen maar .... nog altijd geen weeënactiviteit ... We mogen kiezen: ofwel blijven en volle bak in gang laten steken of terug huiswaarts, actief blijven en afwachten tot de weeën beginnen. Het laatste wordt gekozen.
Ik doe toerkes rond de salontafel, loop van voor naar achter in huis, doe een wandelingske in de tuin en hou op het forum de nieuwsgierigen op de hoogte ;-)
Tegen de middag voel ik dan eindelijk de weeën opkomen. We beginnen met tijd opmeten. Hoewel het heel lichte weeën zijn, blijkt er toch niet veel tijd tussen te zitten.

Rond 13u30 zijn we terug in de materniteit.
Aan de monitor blijkt idd dat er (lichte) activiteit is. Alleen blijkt er nog bijna geen opening te zijn.
Ik krijg een infuus gestoken en dan gaat het opeens fout!
De hartslag van ons kleintje daalt, ik blijk in een aanhoudende wee te zitten en krijg een zuurstofmasker opgezet. De kamer staat opeens vol verplegend personeel. Ik hoor gepraat maar ikzelf zit blijkbaar ergens anders. Mijn hoofd is leeg en ik ben opvallend rustig. Blijkbaar zijn ze bezig met de voorbereidingen op een spoedkeizersnede ...
Na 10 minuten herstelt de hartslag zich en keert de rust terug. Iets later krijgen we uitleg. Waarom? Daar hebben ze geen antwoord op.
Waarschijnlijk kreeg ons ventje het opeens heel benauwd in de baarmoeder maar hij zal er niets aan overhouden. Ik word iets nauwlettender in de gaten gehouden en mag vanaf nu niets meer eten of drinken want stel dat er toch moet overgegaan worden op keizersnede ...

Het is 14u30 vrijdagnamiddag.
De tijd gaat verrassend snel. Maar dat is dan ook alles. De weeën zijn nog altijd heel draagelijk en de opening laat ook te wensen over.

20u vrijdagavond.
Er wordt gevraagd of ik geen epidurale wil. Aangezien ik het nog altijd aankan, besluit ik om te weigeren. Ik wou immers proberen om zonder te bevallen ...

22u30 vrijdagavond.
De pijn van de weeën en de vermoeidheid beginnen hun tol te eisen.
Ik vraag een update van hoever we staan en blijkt dat het zeker niet voor vannacht zal zijn.

Deze omstandigheden hadden we niet voorzien. We besluiten om toch voor een epidurale te gaan. Ik wil toch nog enigzins de bevalling zelf niet te vermoeid meemaken!

23u vrijdagavond.
De anesthesist is langsgeweest en een half uurtje later voel ik me pijnvrij.
Slapen lukt wel niet al te goed. Om de 5min. wordt mijn bloeddruk gemeten. Daartussen dommel ik even in maar ondertussen blijf ik ook luisteren naar de hartslag van mijn ventje.

8u zatermorgen
8cm opening!! Het einde komt in zicht, de weeën worden nog iets meer opgewekt en daardoor begin ik ze door de epidurale te voelen.

9u15 zaterdagmorgen.
Op een kantje na zitten we aan de 10cm!! Alles wordt in gereedheid gebracht voor de bevalling. Ik voel me bijna euforisch en samen met Dieter zingen we stilletjes: We zijn er bijna, we zijn er bijna ....

Bijna 9u30 zaterdagmorgen.
Ik word naar de bevallingskamer gereden. Omdat door de epidurale mijn benen en poep slapen (een echt heel vreemd gevoel) moet ik nog van in bed op de bevallingstafel geraken.
Mits wat hulp en zelf voelt het alsof ik bijna alles aankan, lukt het wonderwel!

Ik voel een wee opkomen en mag al beginnen meepersen. Ik doe wat ik kan en blijkbaar gaat dat goed. Het hoofdje is al zichtbaar.
De gyneacologe komt binnen. "Awel, het is vlugger dan ik had verwacht." Meent die dat nu??? Ondertussen voel ik de weeën en iedere keer mag ik 3 keer persen.
Tussendoor heb ik zelfs nog liggen lachen met iets, weet alleen niet meer met wat ...

9u43 zatermorgen!!
Linus ziet de wijde wereld!! Na een uiterst lange proloog is de bevalling in een recordtijd verlopen.
En hij is perfect!!

Pitoutie heeft geen zin ...

De 40 weken zijn verstreken maar onze kleine pitoutie heeft het blijkbaar naar zijn zin en weigert voorlopig elke medewerking.
Wij blijven intussen afwachten want komen zal hij toch moeten!

De eindspurt ingezet - 3 2 1 start!

September is gestart. Vele vele kindjes zijn vandaag terug naar school, sommige voor de allereerste keer.
Enkele nieuwe wetten zijn sinds deze maand ook van kracht.
September betekent dus op vele vlakken een nieuwe start.

Maar de grootste start moet nog komen. De start van ons nieuwe leven, samen mét een nieuw leventje.
De 'voorbereidende werken' zijn alleszins al gestart.
Wanneer deze in de eindfase komen? Dat weet alleen onze kleine pitoutie.

Of ik al nerveus ben?
Nee eigenlijk ....
Maar als ik er zoals nu zo mee bezig ben, er bewust over nadenk ....
Ja, dan krijg ik kleine kriebelkes in mijn buik.
Maar het is een fijn gevoel, geen stressy toestanden! :-)

Tot de volgende ...

Proficiat zus!!

Gisterenavond zijn we nog eens 'uit' geweest.
Mijn zus deed mee aan de verkiezing tot Stadsambassadrice voor Stad Menen.
Natuurlijk moesten we gaan supporteren. Het was een heuse showavond met als gastheer Ignace Crombé (jaja, die van Miss Belgian Beauty).

In totaal waren er 7 kandidates. De 1 al beter dan de ander ...
En wat een proeven moesten ze afleggen!! De gebruikelijke voorstelling, een kennisvragenronde en dan 'The Mission Impossible' ... Deel 1: breng het langstgetrouwde koppel uit groot Menen naar hier. Zus heeft een koppel gevonden dat maar liefst 63 jaar (!!!) getrouwd is. Alleen waren er die nog beter deden (65 jaar getrouwd, proficiat!!).
Deel 2: breng zoveel mogelijk mensen hier samen uit groot Menen die op dezelfde dag verjaren.
Zus had er 10 die persoonlijk aanwezig waren. Een ander heeft er in de 20 bereid gevonden aanwezig te zijn ....

Dan was er ook nog een persoonlijke act (gevaarlijk!!!).
Zus heeft een liedje gebracht met een persoonlijke tekst over Menen, Lauwe en Rekkem op de muziek van 'Laat ons een bloem' met op de achtergrond een filmpje met sfeerbeelden.
Daarvoor heeft ze het meeste en langste applaus gekregen. Dik verdient!!
Anders hadden we nog 3 dansjes (bwaja, konden ermee door), eentje die ananas flambeerde (geeuw), eentje die appeltaart maakte (boring) en eentje die surfles gaf (zzzzzzzzzz......).

En dan eindelijk .... de uitslag!!
De laatste 3 werden samen afgeroepen. Daar zat zus al niet bij. Dan nr 4.
Woohoo, ze zit al zeker bij de laatste 3!!!
Dan de 2e eredame ... ook zus niet!!
Maar ..... zus wou eigenlijk niet de eerste zijn want dan moet je een jaar rondrijden met een auto met je foto op .... Wat nu??
Als de eerste eredame zou bekend gemaakt worden, weten we ook wie winnares is ....
1e eredame is ....... MIJN ZUS!!!!
En ze krijgt nog een boel schitterende prijzen ook. Een reis naar Egypte, een armband, massa's waardebonnen en noem maar op ...
En om eerlijk te zijn, eigenlijk is ze de verdiende winnares!! ;-)

Kleine pitoutie zal fier zijn op zijn doopmeter ;-)

Zondag Blogdag

Hier zijn we nog eens.
En alles is in orde! :-)
Vrijdag mochten we eindelijk nog eens naar de gyneacoloog. En die was heel tevreden dus wij ook hé.
Onze pitoutie zit al in de juiste richting met zijn hoofdje en is zelfs al een beetje ingedaald.
Dat is zo sinds vorige week donderdag (16/08) en volgens een oude wijsheid zou het dan nog ongeveer 4 weken duren. Dus ..... ;-)

Sinds gisteren staat de valies klaar .... klaar om nog gevuld te worden! Beetje bij beetje ben ik vanalles aan het klaar leggen. Laatste aankoopjes, laatste wasjes, ...
Op dit moment heb ik niet het gevoel dat het voor de eerste week zal zijn ... al kan je nooit zeker zijn natuurlijk.
Mijn gevoel gaat naar 14 september. We zullen zien wat en wanneer pitoutie beslist om te komen.

Ik ben er nog!

Neenee, ik ben mijn trouwe lezers (ahum, voor zover die er zijn ...) niet vergeten.
Daarom nog even een berichtje.

Met Ghandi is alles weer in orde! Sinds vorige week maandag is ze verlost van haar huisarrest en kan ze weer naar hartelust ravotten in de tuin.
Daarstraks had ze zelfs een afspraakje met een andere kat onder onze auto!!!

En verder gaat alles nog goed.
Mijn 4 laatste werkdagen van dit jaar gaan morgen in. Ik zal blij zijn als we vrijdagavond zijn.
Het begin van de week lukt alles nog redelijk vlot maar tegen het einde van de week zit ik er bijna door.
Onze kleine pitoutie vindt het namelijk leuk om mijn energie af te pakken ... maar het is hem gegund ;-)

Jaja, in theorie nog 34 dagen ofte net geen 5 weken meer.
Komt hij vroeger of juist op datum of laat hij op zich wachten?? Wie zal het zeggen?

De voorbereidingen zijn bijna rond. Mocht hij nu al zijn opwachting maken, zou het lukken. Alleen heb ik liever dat hij nog een beetje wacht.